Ora et labora - inaczej nie będzie.

Już niedługo ta część zostanie zlikwidowana na rzecz Joggera jakiegoś zapewne. Choć nic nie jest pewne. Z moimi umiejętnościami...

Dziwno jest. Dziś moje dłonie przeszły twardą szkołę przetrwania. Najpierw rzeźbienie i wygładzanie dużego pustaka za pomocą cegieł i zardzewiałych ćwieków w starej, walącej się fabryce (zajebista miejscówka, cudowne miejsce), a potem przygotowywanie czegoś. Ot, drugiej niespodzianki :)

Niestety - nie pomogło.

Niechaj mnie gęś kopnie lub insza kaczka, jeśli niemiły nastrój znów powrócił. Mam dość. Odczulania ver. 1. Załadujemy batalion odczynników przebarwiających wyblakłość, dolejemy Perwool Black Perla, wymieszamy, odrobinę aronii czy inszego cynizmu dosypiemy, utwardzaczem przyprawimy i wstawimy na wieczność. Niech się smaży. A co! Burżujskie maniery i odrobinę ognika piekielnego jeszcze nikomu nie zaszkodziło. Niechaj!

Uczę się grafiki komputerowej i programowania w PHP. Przenoszę się na Jabbera. Tworzę własną stronę a'la Ciupak. Zmieniam blog na system JoggeraPL. OeS już płynie PocztąP - Linuch (Mandriva i kilka ver. Ubuntu). Zmiany...?

Ino-ino tylko lepiej się zrobiło, to od razu się spieprzyło. Jak mówią - syndrom lawinowy. Najpierw świat na głowę, potem trochę egzystencji pod zawałem, deczko odgrzebania się psychicznego i efekt się powtarza. Teraz to już nawet w szkole na złość robią. Niech żyje średnia sięgająca dna, powtórny brak umiejętności porozumienia ze światem oraz problemy, problemy, problemy... Nie jestem odporny psychicznie?

Mea coulpa, mea coulpa, mea maxima coulpa. Przyznaję. Tylko dlaczego jestem taki głupi, by po raz kolejny dać się zwabić na lep własnych wad? Ile można, na wszystkich b(l)ogów?

Człowieka inteligentnego charakteryzuje szybka możliwość nauki, zwłaszcza na błędach.

Nie jestem inteligentny. Kurwa.

Kiedy niemal osiemnaście lat temu zostałem wypchnięty na ten padół, wcale nie uśmiechało mi się kontynuowanie na nim marnej egzystencji. Jak miałem dwa lata połknąłem trutkę na szczury. Rok później - zwaliłem sobie szafę na głowę. Kilka kolejnych lat też nie było za szczęśliwych - wielokrotne próby samobójcze kończyły się najczęściej marnymi zadrapaniami. A teraz z tego wyrosłem.

Tak, żartobliwie, niektórzy opisują pokrótce początki moich poskręcanych dziejów na tym świecie. Po co to piszę? Nie, na samobójstwo jestem za wielkim tchórzem :P
Po prostu usłyszałem niedawno i mnie to zastanowiło. Czy dziecko może mieć przeczucie, które podpowiada mu, że jednak wyjście na ten świat za dobrym pomysłem nie było? Czy kilkuletnie dziecko może mieć ustabilizowane poglądy, które przetrwają nawet okres dojrzewania?

Życie, ach, życie. Źródło katuszy wszelakich. Przekleństwo działające jak narkotyk. I szczęście, gdzieś - tam, majaczące na granicach postrzegania. To życie, pełne nienawiści, niepewności, samotności. Straconych szans i spalonych mostów. Czasem trzeba zrobić krok do przodu, by nie runąć razem z nim.

Jestem słaby. Nienawidzę siebie za to. Jestem tchórzem, jestem podłym, smarkatym gnojem. A najgorsze jest to, że jestem tego świadom. Ułomne dziecko własnych paranoicznych filozofii, obudowujące się tarczą ironii, sarkazmu i cynizmu. Myślałem, że się z tego wyleczyłem. Miałem nadzieję nawet, że to się udało. Chciałem to zmienić. Dupson. To nie moja wina, że nie ufam ludziom, że nie potrafię uwierzyć, że zawsze mam własne koncepcje. Zbyt często się wystawiałem. A teraz... Historia kocha się z przeszłością. Który to już raz?

Niech bogowie błogosławią nieświadomym.